We zitten niet allemaal in hetzelfde schuitje
Blog,  Gedichten

We zitten niet in het zelfde schuitje

Ik hoor de laatste tijd vaak dat we in de tijd van Covid-19 in het zelfde schuitje zitten, maar dit is pertinent niet waar. We zitten in de zelfde storm, misschien op de zelfde zee, maar varen niet in het zelfde bootje met elkaar mee. Ik kan niemand in mijn Covid-19 bootje zien. Mijn schip kan schipbreuk lijden en de jouwe kan op een schitterend eiland stranden, of andersom.

Terwijl de één met 5 kinderen drie hoog achter zit, kijkt de ander kijkt de ander over weidse weilanden.

Voor sommigen is quarantaine optimaal. Een moment van reflectie, van opnieuw verbinden, gemakkelijke slippers, koffie, cocktails en een feestmaal .
Voor anderen is dit afzien en op een houtje bijten. Geen voedselblankpakket en dat is aan egoïstisch en paniekerig hamsteren te wijten.

Voor sommigen die alleen wonen, is dit eindeloze eenzaamheid. Voor sommige is het vrede, rust en gezelligheid. Ze zijn samen met hun moeder, vader, dochters en zonen. Terwijl anderen dan weer met hun mishandelende partner samenwonen.
De jeugd lijkt zich niet te kunnen gedragen en wil zich steeds meer naar buiten wagen. Soms is het ook op eens een 91-jarige die niet wil worden opgesloten.

Waar mensen met vaste contracten bij grote bedrijven zich om inkomsten nog geen zorgen maken. Heeft de economische crisis anderen al hard kunnen raken.
Waar de een lekker of eenzaam of gestoord door de kinderen kan werken thuis. Maakt de ander zich zorgen om de hypotheek van het huis.

Waar sommige door armoede, misinformatie en ongeduld de quarantaine breken en zich op 2, 3, 4G palen wreken. Sommige geven China de schuld, terwijl anderen de snelheid van China prijzen.
Maar allemaal mogen we niet meer reizen en voor de één is dit een vloek voor de ander een zegen, wat het is zoveel stiller. Geen files op de wegen.

Sommige besteden uren en uren aan het helpen van hun kind, terwijl anderen dit moeten doen na of tijdens hun werk.
Sommige mensen vinden het fijn zonder sociale verplichtingen. Anderen missen hun moskee, synagoge, tempel of kerk.
Sommige vertrouwen dat het snel stopt, door God of Allah of een andere hogere macht, terwijl een ander nog jaren en jaren van sociale onthouding verwacht.

We komen hier dus op verschillende schepen doorheen. En dat is voor velen niet samen, maar ieder alleen.
Dus voordat je oordeelt, bedenk dan dit.
Dat ieder toch echt op een eigen bootje zit.

En wil nu reageren met sneer of een grief
Dan schreeuw ik vanuit mijn bootje #doeslief

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: