vergrootglas
Gedichten

Vergrootglas

Hij liep met een stuiter in zijn stap
Een hopje,  een vering alsof er mini trampolines onder zijn voeten zaten.
Hij was zich er niet van bewust.

Hij lachte met stralend witte tanden.
Het glinsterde in de zon als een Amerikaanse tandpasta reclame.
Hij was zich er niet van bewust.

Zijn lach  bulderde over me heen,
Bulderde en overspoelde mij,
als een  koele waterval op een heet tropisch eiland.
Hij was zich er niet van bewust.

Hij straalde een warmte uit.
De warmte deed mij denken aan speculaas
en kruidnoten in november.
Hij was zich er niet van bewust.

Hij was zich nog minder van bewust
Van de pijn die zijn aanwezigheid bracht.
Alsof ik een mier was onder een vergrootglas
op een hele hete zonnige zomerdag.

Photo credit: vernon.hyde via Foter.com / CC BY-NC-ND

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *