Gouden, Hart
Gedichten

Uniek?

Hij vond mijn hart in een donkere steeg.
Hij raapte de scherven op als munten van goud.
Met het grootste geduld maakt hij mij weer nieuw.
Weg was het oud.

Ik was onzeker welke richting ik op moest gaan.
Alsof ik een gedienstig hulpje was, nam hij mij bij de hand.
Wetend dat ik dat niet was, liet ik het toch toe.
Hij was zo ontzettend charmant.

Onze lichamen verenigde zich tot één.
Hij was de kunstenaar van die sculptuur.
Hij verkondigde dat hij thuis was bij mij.
In werkelijkheid was hij nergens thuis,
maar enkel op zoek naar avontuur.

Hij was eigenlijk een verzamelaar.
Ik werd gewoon een onderdeel van zijn collectie.
Ik werd steeds meer naar achter geschoven op de plank,
maar had daar wel veel tijd voor zelfreflectie.

Ondanks mijn unieke kleuren,
groeide bij elke aanwinst zijn minachting voor mij
en nooit meer was het als die eerste keer.
Nooit meer kwam hij zo dichtbij.

Ik was niet zijn eerste en zal ook zijn laatste niet zijn.
Laatst bracht hij een nieuwe thuis, ze was zo groen als gras.
Stof vergarend in de schaduw, vraag ik me af,
hoe kon ik vergeten hoe waardevol ik was?

Dit gedicht is eerder gepubliceerd in de bundel “schaduw van de liefde

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *