• bang
    Verhalen

    Dystopia

    “Hoe oud ben ik?” vraagt Meagan met een slaperig stemmetje “Je bent 6, Meagan” “Mama, ben ik morgen nog zes?” “Ja Meagan je bent morgen nog steeds 6” “en overmorgen?” “ook dan ben je nog steeds zes” ” en de dag erna?” “De dag erna ben je ook nog 6, je bent nog 6 tot aan het eind van herfst en de zomer moet nu nog beginnen” Zegt mama met een dromerige stem, maar vervolgt dan streng: ” Nu ga je slapen.” Mama dekt Meagan nog even toe. Meagan denkt vaak aan dat moment, de laatste keer dat ze mama zag. Wat is dat? Meagan luistert met een schuin hoofd…

  • Verhalen

    Kerstspoken

    Kerst was ooit leuk. Cadeautjes, lekker eten en gezelligheid. Naarmate ik echter ouder werd, werd kerst steeds moeilijker. Minder mensen om het mee te vieren.  En elk jaar weer die ruzies van mensen om mij heen die gedwongen bij elkaar zijn. Al decennia vier ik het niet meer. Ik ben te oud voor alle drama.  Vannacht droomde ik over bijna 75 jaar geleden. Ik herkende mezelf direct. Zij herkende mij ook. We spraken elkaar in de sneeuw op de hoek bij de papier container. Wanneer is het papier ook al weer afgeschaft?  “Waarom vier je geen kerst meer?”“Omdat kerst nep is, niet meer gezellig”“Maar kerst is in je hart, je…

  • Verhalen

    Mijn geheim

    “Kijk eens naar Anne en Marjolein” zegt Jan, die naast mij in het zonnetje zit. “Ja” zeg ik zonder te kijken, want ik weet hoeveel ze op elkaar lijken. “Ze hebben de zelfde lach, dezelfde ogen en dat zelfde rode haar uit mijn familie. Het zouden zusjes kunnen zijn.” mijmert Jan. “Ja, dat zou je zo zeggen” zeg ik zonder mijn ogen van mijn boek op te richten. “Mam, mag ik bij Marjolein blijven slapen” roept Anne. “Ja, als het mag van Jasper en Annemiek” roep ik terug. “Natuurlijk mag dat” hoor ik die zware stem achter mij zeggen. Zoals altijd krijg ik vlinders in mijn buik en een kriebeltje…

  • je hoeft niet altijd gelukkig te zijn
    Verhalen

    Ik herinner mij niet

    Ik herinner mij niet hoe en waar ik geboren ben. Die eerste gelukzalige dagen erna herinner ik mij evenmin. Ik weet dat het die dagen sneeuwde omdat mij dat keer op keer verteld is. Wel herinner ik mij de vele besneeuwde dagen die volgde in de 40 jaar erna. Sneeuw geeft mij altijd het gevoel dat ik leef. Ik herinner mij de angst voor blauwe plekken. Ik herinner mij hoe ik dacht dan een smurf te worden. En ik herinner mijn angst voor smurfen. Ik herinner mij ook de avonden na het schaatsen, met chocolade melk op de bank en de sprookjes die opa dan vertelde. Sprookjes vind ik geweldig…

  • tijdcapsule
    Verhalen

    Tijdcapsule

    “Hier oma” zegt Joly “wil jij dit blikje openmaken” Ik herken het blikje dat ik voorzichtig uit de handen van mijn kleindochter haal en kan nog net het woord tijdcapsule lezen die ik er met watervaste stift heb opgeschreven. Ik ga even op een hoop stenen zitten en kijk om me heen. Hier stond mijn huis voordat  de bommen vielen. Hier woonde ik voor de derde wereldoorlog. Mijn handen trillen meer dan normaal als ik mijn het kistje open. Ik haal er 2 wascokrijtjes, een paar stukken krantenpapier, een springtouw,  2 plastic rollerskates, een boek van Pippi Langkous en een briefje uit. Ik lees het brief. In een kinderhandschrift staat…

  • Verhalen

    Gewist

    Ixza hield van haar baan. Ze hield ervan voor mensen te zorgen.  De waardering die ze kreeg was bijna genoeg om haar batterij op te laden.  Ze zag er ook goed genoeg uit om de taken van mevrouw zelf op zich te nemen. Op de ochtend van zijn verjaardag was meneer ook naar haar toegekomen. Ze had met liefde meneer in al zijn behoeftes bevredigd.  Toen mevrouw laat in de ochtend naar beneden kwam, zat meneer dan ook voldaan zijn e-krantje te lezen.

  • Discipline? Vergeet het doe wat jezelf wil.
    Verhalen

    Nachtmerrie

    Au! Boem! Stilte Ik open mijn ogen en haal diep adem. Het was een droom. Verbaasd kom ik omhoog. Mijn nek doet pijn. Ben ik nu werkelijk op mijn bureau in slaap gevallen? Ik kijk om mij heen. Steef glimlacht naar mij, verder is iedereen al naar huis. Op het scherm knippert een chatberichtje. ‘Half vijf. Mijn kantoor.’ Het is van Jacq. Gelijk krijg ik kokhals neigingen. Ik sta op en wankel naar het toilet, die ik net op tijd bereik om mij lunch er uit te gooien.