Gedichten

Sprookje?

Ik las veel woorden over mensen die bloemen in je kunnen laten groeien
Maar hij..hij bracht vlammen waarna er niets meer wilde bloeien.
Elke aanraking was als een hete kool op mijn huid,
maar ik was niet te stoppen, nooit ging het verlangen uit.
Hij bleef plagen en komen, narcist die hij was
tot ik voor mijn gevoel niets was meer dan een hoopje zwarte as.

En toen kwam jij, ridder op het witte paard,
zo rustig, vriendelijk, bedaard.
Wat je toen zei, had ik niet voorzien
“Je hebt de mooiste littekens die ik ooit heb gezien”




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: