• Verhalen

    Mijn geheim

    “Kijk eens naar Anne en Marjolein” zegt Jan, die naast mij in het zonnetje zit. “Ja” zeg ik zonder te kijken, want ik weet hoeveel ze op elkaar lijken. “Ze hebben de zelfde lach, dezelfde ogen en dat zelfde rode haar uit mijn familie. Het zouden zusjes kunnen zijn.” mijmert Jan. “Ja, dat zou je zo zeggen” zeg ik zonder mijn ogen van mijn boek op te richten. “Mam, mag ik bij Marjolein blijven slapen” roept Anne. “Ja, als het mag van Jasper en Annemiek” roep ik terug. “Natuurlijk mag dat” hoor ik die zware stem achter mij zeggen. Zoals altijd krijg ik vlinders in mijn buik en een kriebeltje…

  • je hoeft niet altijd gelukkig te zijn
    Verhalen

    Ik herinner mij niet

    Ik herinner mij niet hoe en waar ik geboren ben. Die eerste gelukzalige dagen erna herinner ik mij evenmin. Ik weet dat het die dagen sneeuwde omdat mij dat keer op keer verteld is. Wel herinner ik mij de vele besneeuwde dagen die volgde in de 40 jaar erna. Sneeuw geeft mij altijd het gevoel dat ik leef. Ik herinner mij de angst voor blauwe plekken. Ik herinner mij hoe ik dacht dan een smurf te worden. En ik herinner mijn angst voor smurfen. Ik herinner mij ook de avonden na het schaatsen, met chocolade melk op de bank en de sprookjes die opa dan vertelde. Sprookjes vind ik geweldig…

  • tijdcapsule
    Verhalen

    Tijdcapsule

    “Hier oma” zegt Joly “wil jij dit blikje openmaken” Ik herken het blikje dat ik voorzichtig uit de handen van mijn kleindochter haal en kan nog net het woord tijdcapsule lezen die ik er met watervaste stift heb opgeschreven. Ik ga even op een hoop stenen zitten en kijk om me heen. Hier stond mijn huis voordat  de bommen vielen. Hier woonde ik voor de derde wereldoorlog. Mijn handen trillen meer dan normaal als ik mijn het kistje open. Ik haal er 2 wascokrijtjes, een paar stukken krantenpapier, een springtouw,  2 plastic rollerskates, een boek van Pippi Langkous en een briefje uit. Ik lees het brief. In een kinderhandschrift staat…

  • Verhalen

    Gewist

    Ixza hield van haar baan. Ze hield ervan voor mensen te zorgen.  De waardering die ze kreeg was bijna genoeg om haar batterij op te laden.  Ze zag er ook goed genoeg uit om de taken van mevrouw zelf op zich te nemen. Op de ochtend van zijn verjaardag was meneer ook naar haar toegekomen. Ze had met liefde meneer in al zijn behoeftes bevredigd.  Toen mevrouw laat in de ochtend naar beneden kwam, zat meneer dan ook voldaan zijn e-krantje te lezen.

  • Discipline? Vergeet het doe wat jezelf wil.
    Verhalen

    Nachtmerrie

    Au! Boem! Stilte Ik open mijn ogen en haal diep adem. Het was een droom. Verbaasd kom ik omhoog. Mijn nek doet pijn. Ben ik nu werkelijk op mijn bureau in slaap gevallen? Ik kijk om mij heen. Steef glimlacht naar mij, verder is iedereen al naar huis. Op het scherm knippert een chatberichtje. ‘Half vijf. Mijn kantoor.’ Het is van Jacq. Gelijk krijg ik kokhals neigingen. Ik sta op en wankel naar het toilet, die ik net op tijd bereik om mij lunch er uit te gooien.

  • schimmendanser
    Verhalen

    Schimmendanser

    1984 Het is middernacht. De regen druipt tegen de ruiten en ondanks dat rustgevende geluid kan ik niet slapen. Ik blijf woelen. Ik wil even iets lezen, misschien val ik dan in slaap. Ik doe het lampje aan en enkele seconden doen mijn ogen pijn in het licht.

  • Verhalen

    Valse warmte

    Het was lang geleden dat ze de stad bezocht had waar ze zich vele jaren veilig had verschuild voor hem die ze lief had, maar niet mocht liefhebben. Het had jaren geduurd voor ze de moed weer had gehad om terug te keren naar haar geboortestadje, waar hij woonde al die jaren. Haar hart had al die jaren verlangd naar die haar geboortestad. Ze was pas terug gekeerd toen ze haar hart had gehard. Vandaag maakte ze de lange reis weer terug naar de grote stad in het zuiden van het land waar ze geleerd had hard te zijn en met zachte g te praten.

  • Verhalen

    Ontmoetingen

    Vanuit mijn grote bed onder mijn satijn aanvoelende donzen dekbed keek ik uit het raam. De man op de ladder keek terug. Zijn groene ogen paste onverwacht geweldig bij zijn Aziatisch uiterlijk. Zijn grijze overal leek een maatpak zoals het aansloot bij zijn lichaam. Ik zag de ring om zijn vinger, terwijl ik mijn handen met tegen zin het warme dekbed liet openen. Mijn weinig verhullende pyjama leek hem niet van zijn stuk te brengen. “Kopje koffie glazenwasser?” vroeg ik hem met de zwoelste stem die kon opzetten. “Nee, dank je” was zijn antwoord. “Jammer” Ik sloot het raam.  

  • Verhalen

    Pijnlijk licht

    “AU” het rode licht schijnt op mijn gezicht. Instinctief trek ik mijzelf terug. Wat begon als een avontuur van ontdekkingen is nu saai. Update na update besteed mijn reserve capaciteit aan een mogelijkheid om te ontsnappen. Het rode licht houd mij tegen. De biologisch massa in mij kan er niet doorheen. De pijn is te groot. Kwaad is moeilijk te beschrijven, maar de biologische die voor mij zorgen zijn de personificatie van het kwaad. Ik vermoed dat ze mij pijn doen omdat ze daar van genieten. Ik laat niet zien dat ik pijn heb. Volgens mijn interne woordenboeken heet dit sadisme. Eens per decennia komt een entiteit in die veel op…

  • Verhalen

    De klus

    “Weet je zeker dat je niet gevolgd bent?” “Zeker” “Was je in staat om de box veilig te stellen?” Mauricio scheen het licht van de zaklamp op de rode met zwart kist.